Assamese: Class 9 ৰ অসমীয়াৰ সকলো অধ্যায় পাবলৈ ইয়াত ক্লিক কৰক।
পাঠ ৩
গীত আৰু ছবি
ভাব-বিষয়ক
১। চমু উত্তৰ দিয়া
(ক) কেনে গীত আৰু কেনে ছবিক কোনেও ভাল নোবোলে?
উত্তৰঃ যি গীত আৰু ছবিৰ মূল কথা সকলোৱে সহজতে বুজি নাপায়, তাক কোনেও ভাল নোবোলে।
(খ) সদায় কাণেৰে শুনা সৰু কথাটিয়ে কেনেকৈ আমাৰ প্ৰাণ টানি ধৰে?
উত্তৰঃ সদায় কাণেৰে শুনি থকা সাধাৰণ কথা এটি যেতিয়া সুমধুৰ গীতৰ ৰূপ লয়, তেতিয়া সি সুৰ আৰু লয়ৰ জৰিয়তে আমাৰ প্ৰাণ টানি ধৰে।
(গ) কবিৰ মতে কোনবোৰ বস্তু অজৰ-অমৰ?
উত্তৰঃ কবিৰ মতে সূক্ষ্ম ভাব আৰু অনুভূতিৰে সজোৱা সকলো ধৰণৰ কলাত্মক কৌশলী বিদ্যা বা শিল্পকলা সদায় অজৰ-অমৰ।
(ঘ) কেনেকুৱা গীত আৰু ছবিক সকলোৱে ভাল বুলি কয়?
উত্তৰঃ যি গীত শুনি আৰু যি ছবি দেখি জগতৰ সকলো মানুহে একে ধৰণৰ আনন্দ লাভ কৰে আৰু যিয়ে সমাজত উল্লাসৰ সৃষ্টি কৰে, তেনে গীত আৰু ছবিক সকলোৱে ভাল বুলি কয়।
(ঙ) ‘সিহে পায় নিজে নিজে আলাসত ঠাই’-ইয়াত ‘আলাস’ শব্দটোৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ইয়াত ‘আলাস’ শব্দটোৰ প্ৰাকৃতিক অৰ্থ আকাশ বা শূন্য হ’লেও কবিতাটিত ইয়াৰ প্ৰকৃত অৰ্থ হৈছে মানুহৰ ‘হৃদয়’ বা ‘মনৰ মণিকোঠা’।
২। ভাল গীত আৰু ছবিৰ মহত্ত্ব কেনেকুৱা-কবিতাটোৰ সহায়ত বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ ভাল গীত আৰু ছবিৰ মহত্ত্ব অপৰিসীম আৰু ই সাৰ্বজনীন। কেৱল কঠিন শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে বা উজ্জ্বল ৰং সানিলেই উৎকৃষ্ট গীত বা ছবি হ’ব নোৱাৰে। প্ৰকৃত গীত আৰু ছবি সৰল আৰু মন চুই যোৱা হ’ব লাগে, যাতে তাক বুজিবলৈ কোনো বিশেষ পাণ্ডিত্যৰ প্ৰয়োজন নহয়। সৰ্বসাধাৰণ মানুহে সহজতে বুজি পোৱা আৰু যাৰ জৰিয়তে সকলোৰে হৃদয়ত এক অনাবিল আনন্দৰ সৃষ্টি হয়, সেয়াই আচল কলা। এনে সুন্দৰ শিল্পই মানুহৰ মনত প্ৰশান্তি দিয়ে আৰু জগতলৈ আনন্দ কঢ়িয়াই আনে।
৩। সদায় চকুৰে দেখা গছ পাতটিও ছবিত কিয় ভাল হৈ পৰে বুলি তুমি ভাবা? নিজৰ মতামত আগবঢ়োৱা।
উত্তৰঃ আমাৰ চৌপাশে থকা গছ-পাত আদি প্ৰকৃতিৰ উপাদানসমূহ আমি সদায় চকুৰে দেখোঁ বাবে তাক বৰ সাধাৰণ বুলি ভাবোঁ আৰু ভালদৰে নিৰীক্ষণ নকৰোঁ। কিন্তু সেই একেখিলা গছৰ পাতকে যেতিয়া এজন চিত্ৰকৰে নিজৰ গভীৰ ভাব আৰু ৰং-তুলিকাৰ অনন্য দক্ষতাৰে কিতাপৰ পাতত ফুটাই তোলে, তেতিয়া তাৰ মাজত এক নতুন সৌন্দৰ্য প্ৰকাশ পায়। কলাৰ স্পৰ্শত সেই সাধাৰণ বস্তুটোৱেই অসাধাৰণ আৰু দৃষ্টিআকৰ্ষণকাৰী হৈ পৰে। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে শিল্পৰ জৰিয়তে যিকোনো সাধাৰণ বস্তুকে অতি আকৰ্ষণীয় ৰূপত দাঙি ধৰিব পাৰি।
৪। কেনেকুৱা গীত আৰু ছবিক কোনেও ভাল নোবোলে আৰু কোনবোৰ গীত আৰু ছবিক সকলোৱে ভাল বুলি আদৰি লৈ আলাসত ঠাই দিয়ে নিজৰ ভাষাৰে বৰ্ণনা কৰা।
উত্তৰঃ কবি দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ মতে, যিবোৰ গীত আৰু ছবি বুজিবলৈ মগজু খটাব লগা হয় অৰ্থাৎ অতি দুৰ্বোধ্য, তেনে গীত আৰু ছবিক কোনেও আদৰি নলয়। যি কলাৰ মূল ভাবটো সাধাৰণ মানুহে ধৰিবই নোৱাৰে, সি হৃদয়ত কোনো আনন্দ দিব নোৱাৰে। আনহাতে, যিবোৰ গীত শুনি আৰু ছবি দেখি সকলোৱে একেলগে আনন্দ উপভোগ কৰিব পাৰে, যিবোৰে পৃথিৱীৰ উল্লাস বৃদ্ধি কৰে, তেনে গীত আৰু ছবিক সকলোৱে আদৰি লয়। এই সহজ-সৰল আৰু সাৰ্বজনীন আবেদন থকা গীত-ছবিবোৰে মানুহৰ হৃদয়ৰ মণিকোঠাত নিজে নিজে উচ্চ স্থান লাভ কৰে।
৫। ‘গীত আৰু ছবি’ কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰঃ ‘গীত আৰু ছবি’ কবিতাটোৰ জৰিয়তে কবিয়ে প্ৰকৃত শিল্পকলা অৰ্থাৎ গীত আৰু চিত্ৰৰ আচল মহত্ত্ব আৰু ইয়াৰ চিৰন্তন ৰূপটো ধুনীয়াকৈ বুজাই দিছে। কবিৰ মতে, যি গীত বা ছবি বুজিবলৈ বহুত কষ্ট কৰিবলগীয়া হয়, তাক কোনেও প্ৰশংসা নকৰে। প্ৰকৃত কলা হ’ল সেয়াহে, যিয়ে সকলো মানুহৰ মনতে সহজতে আনন্দৰ জোৱাৰ তুলিব পাৰে। এজন নিপুণ শিল্পীয়ে দৈনন্দিন জীৱনত আমি দেখি থকা সাধাৰণ গছ-পাতকো ছবিত অনন্য সুন্দৰ কৰি তুলিব পাৰে আৰু সদায়ে শুনি থকা সৰু কথা একোটিকেও গীতৰ সুৰেৰে সজাই তুলিলে সি মন চুই যায়। এনে সূক্ষ্ম ভাব আৰু কৌশলপূৰ্ণ বিদ্যাৰ কেতিয়াও ধ্বংস নহয়; ই স্থান আৰু কাল ভেদে বিভিন্ন ৰূপত জগতত চিৰকাল জিলিকি থাকে।
৬। ব্যাখ্যা কৰা
(ক) সদায় চকুৰে দেখা গছ-পাতটিও ছবিটিত ভাল হৈ পৰে, সদায় কাণেৰে শুনা সৰু কথাটিও গীত হ’লে প্ৰাণ টানি ধৰে।
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ৰ অন্তৰ্গত কবি দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘গীত আৰু ছবি’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।
কলাত্মক শিল্পৰ জৰিয়তে অতি সাধাৰণ বিষয় একোটাও যে অতি সুন্দৰ হৈ পৰে , তাকে এই কবিতাটোৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে আমি সদায় দেখা প্ৰকৃতিৰ গছ-পাতবোৰ বৰ সাধাৰণ বুলি আওকাণ কৰোঁ, কিন্তু এজন দক্ষ চিত্ৰকৰে যেতিয়া সেইবোৰ ৰং দি কাগজত ছবি হিচাপে অংকন কৰে, তেতিয়া তাৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্য দেখি আমি মুগ্ধ হওঁ। একেদৰে, নিতৌ শুনি থকা সৰু-সুৰা কথাবোৰেই যেতিয়া সুৰ আৰু লয়ৰ সতে গীতৰ ৰূপত প্ৰকাশ পায়, তেতিয়া সি মানুহৰ হৃদয় আকৰ্ষণ কৰে।
(খ) ‘মিহি ভাব মিহি গতি কৌশলী বিদ্যাৰ নাই মৃত্যু অজৰ-অমৰ য’তে পৰে ত’তে গজে, বিভিন্ন আকাৰ ঠাই বুজি দীঘল-ডাঙৰ।’
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ৰ অন্তৰ্গত কবি দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘গীত আৰু ছবি’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।
প্ৰকৃত শিল্পকলা বা কৌশলী বিদ্যা যে চিৰস্থায়ী আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ যে সৰ্বব্যাপী, সেই কথা বুজাবলৈ কবিয়ে এনেদৰে কৈছে। শিল্পীৰ মনৰ গভীৰ, সূক্ষ্ম ভাব আৰু নিপুণ অংকন বা গায়ন শৈলীৰে গঢ়ি উঠা কলাৰ কেতিয়াও মৃত্যু নহয়। এই কৌশলী বিদ্যা একো একোটি বীজৰ দৰে, ই য’তেই পৰে তাতেই নতুনকৈ গজালি মেলে। ঠাই আৰু পৰিৱেশ অনুসৰি ই নিজৰ আকাৰ সলাই বিভিন্ন ৰূপত প্ৰকাশ পাব পাৰে, কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰৰ মূল মহত্ত্ব বা আনন্দ প্ৰদান কৰাৰ ক্ষমতা সদায় একেই থাকে।
ভাষা-বিষয়ক
৭। সমাৰ্থক শব্দ লিখা :
উত্তৰ:
| শব্দ | সমাৰ্থক শব্দ |
| জগত | পৃথিৱী, ধৰণী |
| উলাহ | আনন্দ, উৎসাহ |
| চকু | নয়ন, অক্ষি |
| সৰু | ক্ষুদ্ৰ, সূক্ষ্ম |
| ভাল | উত্তম, সজ |
| কাণ | কৰ্ণ, শ্ৰৱণেন্দ্ৰিয় |
৮। বাক্য ৰচনা কৰা :
উত্তৰ:
কৌশলী বিদ্যা : শিল্পীয়ে কৌশলী বিদ্যাৰে সাধাৰণ বস্তুকো সুন্দৰ কৰে।
অজৰ-অমৰ : শংকৰদেৱৰ সৃষ্টি অসমীয়া সমাজত অজৰ-অমৰ।
আলাসত ঠাই : হৃদয়স্পৰ্শী গীতে শ্ৰোতাৰ আলাসত ঠাই পায়।
ডাঙৰ-দীঘল : মা-দেউতাই সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰে।
৯। বিপৰীত শব্দ লিখা :
উত্তৰ:
| শব্দ | বিপৰীত শব্দ |
| মিহি | খহটা |
| প্ৰাণ | নিষ্প্ৰাণ |
| মৃত্যু | জন্ম , জীৱন |
| মূল | শাখা (বা গৌণ / অতিৰিক্ত) |
| ক্ষুদ্ৰ | বৃহৎ |
